ดึงดูดใจ Deungdutjai

Title: นิราศเวียงพิงค์ / Niraht Wiang Pink (Leaving the Pink City)
Artist: Tool Thongchai
Album: นิราศเวียงพิงค์ / Niraht Wiang Pink (Leaving the Pink City)
Year: 1969 (?)

โอ้เวียงพิงค์ดังเวียงสวรรค์ สวยกว่าถ้อยคำเสกสรร
Oh wiang pink dung wiang sawan suay gwah toy kum sek sun
Oh, the pink city is like heaven’s city, more beautiful than any made-up description
ที่พรรณนาเปรียบเปรย แดนไหนอื่นหมื่นแสนบ่แม้นได้เลย
Tee punanah priap proey daen nai eun meun saen bor maen dai loey
Used to describe it, no other land can be like it at all
เฮานี้สุดหาถ้อยเอ่ย เปรียบเปรยงามนั้นได้นา
Hao nee soot hah toy oey priap proey ngahm nun dai nah
I search for a word that can allude to its beauty
หากใครแม้นเที่ยวไปได้เห็นสักครา เขาคงจะจำติดตา
Hahk krai maen tiao pai dai hen suk krah kao kong ja jum dtit dtah
If anyone can travel there and see for themselves, they’d clearly remember it
ตรึงอุรามิเคยเสื่อมคลาย
Dtreung oorah mi koey leuan klai
Transfixed in their chest, never deteriorating

โอ้เวียงพิงค์คือปิงสุดงาม สวยอยู่บ่เคยเสื่อมทราม
Oh wiang pink keu ping soot ngahm suay yoo bor koey seuam sahm
Oh, the pink city is the most beautiful, its beauty never deteriorates
ช่างงามซึ้งใจบ่วาย น้ำใสเด่นมองเห็นจนพื้นหาดทราย
Chahng ngahm seung jai bor wai num sai den maung hen jon peun haht sai
It’s so beautiful, it never stops impressing, you can see all the way to the sand at the bottom of the clear water
ปลาน้อยแตกฝูงกระจาย อยู่ในธาราน่าชม
Plah noy dtaek foong grajai yoo nai tahrah nah chom
Small fish swarm and disperse in the inviting water
ข่างพาฝันงามนั้นขวนฉันชื่นชม
Kahng pah fun ngahm nun kuan chun cheum chom
Leadng me to admire the beautiful dream
ฉันพลอยคลายความโศกตรม นั่งชมน้ำปิงสุขใจ
Chun ploy klai kwahm sohk dtrom nung chom num ping sook jai
My sorrow is alleviated, sitting and admiring the water blissfully

(*) เบื่อลำน้ำเฮาไปแอ่วดอย ผาเงอบชวนเพลินใช่น้อย
Beua lum num hao pai aeo doy pah ngurp chuan plern chai noy
Bored of the water, I travel up the mountain, leading to certain enjoyment
แอ่วดอยแสนเพลินกระไร มีน้ำตกและนกบินร้องก้องไพร
Aeo doy saen plern gra rai mee num dtok lae nok bin raung gaung prai
How wonderful the mountains are, with waterfalls and calling birds
ยินเสียงมันแล้วสุขใจ สุขใดบ่มีเปรียบปาน
Yin siang mun laeo sook jai sook dai bor mee priap pahn
I hear their voices and feel happy, a happiness with no comparison
โอ้เวียงพิงค์ แม้นฉันจากไปแสนนาน
Oh wiang pink maen chun jahk pai saen nahn
Oh, pink city, it’s like I’ve left you for so long
แต่ความหมุนเวียนแห่งกาล บ่ได้ทำให้ข้าเลือน
Dtae kwahm moon wian haeng gahn bor dai tum hai kah leuan
But the movement of time doesn’t make it fade from me

(*)